Ceren
New member
Deniz, Ece'ye dönüp şöyle dedi:
“Belki de biz aşkı öğrenirken yalnızca nasıl seveceğimizi değil, nasıl sevmemiz gerektiği konusunda bize öğretilenleri de sorgulamalıyız.”
Ece gülümsedi.
“Bence asıl mesele de bu. Bize öğretilenleri bütünüyle reddetmek değil, hangilerinin bize iyi geldiğini anlayabilmek.”
Peki sizce toplumun erkeklere ve kadınlara yüklediği roller, aşkı gerçekten yaşamamızı zorlaştırıyor mu? Yoksa sorun, bu rolleri değişmez kurallar gibi görmemizde mi?
4. Bölüm: Birlikte Olmak, Aynı Olmak Demek Değildir
Aradan iki yıl geçti.
Deniz ve Ece artık birbirlerinin alışkanlıklarını biliyordu. Deniz sabahları kahvesini şekersiz içerdi. Ece yağmurlu havalarda yürümeyi severdi. Deniz bir sorunla karşılaştığında önce seçenekleri sıralardı. Ece ise karar vermeden önce, alınacak kararın insanları nasıl etkileyeceğini düşünürdü.
Bu farklılıklar zaman zaman onları tamamlıyor, zaman zaman da karşı karşıya getiriyordu.
Bir gün birlikte yaşamak için ev aramaya karar verdiler.
Deniz, bütçeyi çıkardı. İş yerlerine ulaşım sürelerini hesapladı, kiraları karşılaştırdı ve olası masrafları listeledi. Ona göre doğru ev, ihtiyaçları karşılayan ve geleceklerini zorlaştırmayacak bir evdi.
Ece ise evlerin bulunduğu mahalleleri gezmek istedi. Komşuların nasıl insanlar olduğunu, çevrede yürüyüş yapılabilecek yerler bulunup bulunmadığını, evin gün ışığını ve orada kendilerini nasıl hissedeceklerini merak ediyordu.
Deniz ilk başta bu yaklaşımı gereksiz ayrıntılar olarak gördü.
“Bütçemize uyan üç ev bulduk. Neden hepsini tekrar tekrar gezelim?”
Ece cevap verdi:
“Çünkü bir ev yalnızca kira ödediğimiz bir yer değil. Hayatımızı geçireceğimiz bir yer. İçinde nasıl hissedeceğimiz de önemli.”
Deniz itiraz etmek üzereydi ama sustu.
Sonra birlikte iki ev daha gezdiler. Bütçelerine uygun görünen evlerden birinin oldukça karanlık olduğunu, diğerinin ise akşamları çok gürültülü bir sokakta bulunduğunu fark ettiler.
Sonunda daha önce listelerinde olmayan bir evi seçtiler. Bu ev, Deniz'in hesapladığı bütün ölçütleri karşılamıyordu ama Ece'nin önemsediği birçok özelliğe sahipti. Üstelik kira ve ulaşım konusunda da kabul edilebilir bir seçenekti.
Deniz, kararın yalnızca hesap yaparak verilemeyeceğini görmüştü. Ece de duygusal beklentilerin bütçeden ve pratik koşullardan bağımsız düşünülemeyeceğini anlamıştı.
Bu olaydan sonra aralarında küçük bir kural geliştirdiler: Büyük kararlar alırken önce her biri kendi açısından önemli olan noktaları anlatacak, sonra ortak bir çözüm arayacaklardı.
Bazen Deniz'in planı ağır basacak, bazen Ece'nin gözden kaçırılmaması gereken ayrıntıları kararı değiştirecekti.
Fakat her zaman aynı fikirde olmayacaklardı.
Çünkü sevgi, iki insanın tek bir kişiliğe dönüşmesi değildir. Birbirlerinin farklılıklarını anlamaları, gerektiğinde uzlaşmaları ve uzlaşamadıklarında bile birbirlerine saygı göstermeleridir.
Birini sevmek, her düşüncesini doğru bulmak anlamına gelmez. Hatta bazen onu gerçekten sevdiğimiz için yanlış olduğunu düşündüğümüz bir şeye itiraz ederiz.
Burada önemli olan, itiraz ederken karşımızdakini küçümsememek ve farklı düşünmeyi sevgisizliğin kanıtı olarak görmemektir.
5. Bölüm: Aşkın Sınandığı Gece
Hayat, insanların birbirlerine ne kadar âşık olduklarını anlamak için her zaman büyük felaketler hazırlamaz. Bazen küçük bir yanlış anlaşılma, bazen ertelenmiş bir konuşma, bazen de aylarca biriktirilen kırgınlıklar ilişkinin gerçek yüzünü ortaya çıkarır.
Deniz ve Ece için sınav, Ece'nin başka bir şehirde iş teklifi almasıyla başladı.
Teklif, Ece'nin yıllardır istediği bir alanda çalışmasına olanak sağlayacaktı. Daha fazla sorumluluk alacak, mesleki açıdan ilerleyecek ve uzun zamandır gerçekleştirmek istediği bir projede yer alacaktı.
Ancak yeni iş başka bir şehirdeydi.
Ece haberi aldığında heyecanlandı. Sonra Deniz'i düşündü. Birlikte kurdukları hayat, seçtikleri ev ve geleceğe ilişkin planları vardı.
Deniz haberi öğrendiğinde önce hesap yapmaya başladı.
“Şehirler arası ulaşımı inceleyelim. Belki belirli günlerde gidip gelebilirim. Benim işimde uzaktan çalışma ihtimali de var. Olmazsa bir yıl sonra başka seçenekleri değerlendiririz.”
Ece onu dinledi ama yüzündeki ifade değişmedi.
“Bütün bunları düşündüğün için mutluyum,” dedi. “Ama önce benim ne istediğimi sormanı beklerdim.”
Deniz durdu.
“Ne istiyorsun?”
Ece gözlerini kaçırmadan cevap verdi:
“Bu işi gerçekten istiyorum. Gitmekten korkuyorum ama kalırsam ileride kendime kızmaktan da korkuyorum. Bir yandan seni kaybetmek istemiyorum. Diğer yandan seni seviyorum diye kendi hayatımla ilgili önemli bir fırsattan vazgeçmek de istemiyorum.”
Deniz'in aklından pek çok düşünce geçti. Birlikte yaşadıkları ev, akşam yemekleri, hafta sonları yaptıkları yürüyüşler, geleceğe ilişkin hayalleri...
İlk tepkisi, Ece'nin gitmemesi için bir çözüm bulmaktı. Fakat biraz sonra asıl sorunun ulaşım mesafesi olmadığını fark etti.
Ece'nin önünde önemli bir karar vardı ve Deniz bu kararı onun yerine veremezdi.
“Peki,” dedi. “Önce ne istediğini anlayalım. Sonra bu kararın ikimiz için ne anlama geldiğini konuşalım.”
O akşam saatlerce konuştular.
Ece, iş fırsatının kendisi için neden önemli olduğunu anlattı. Deniz, uzaklığın ilişkilerini nasıl etkileyeceğinden korktuğunu itiraf etti. İkisi de birbirlerini kaybetme ihtimalinden çekiniyordu ama bu korkunun onları hangi karara götürmesi gerektiğini bilmiyorlardı.
Deniz'in korkusu, Ece'yi yanında tutma isteğine dönüşebilirdi. Ece'nin özgürlük ihtiyacı da Deniz'in duygularını önemsememek anlamına gelebilirdi.
Fakat ikisi de kendi korkularını karşı tarafın sorumluluğu hâline getirmemeye çalıştı.
Sonunda Ece işi kabul etti.
İlk aylarda uzaktan ilişkiyi sürdürdüler. Görüşme günlerini planladılar, telefonla konuşmak için zaman ayırdılar ve özlediklerinde bunu birbirlerinden saklamadılar. Bazı günler her şey yolunda gitti, bazı günlerse uzaklık beklediklerinden daha ağır geldi.
Bir akşam Deniz, planladıkları görüntülü görüşmeyi kaçırdı. Önemli bir iş toplantısı uzamıştı. Ece o gün kendisini yalnız hissettiğini söylediğinde Deniz hemen takvime yeni bir görüşme eklemek istedi.
Ece bu kez gülümsedi.
“Takvime eklemek güzel ama önce üzgün olduğumu anlamanı istiyorum.”
Deniz başını salladı.
“Anlıyorum. Bugün seni beklettim ve kendini önemsiz hissetmene neden oldum. Özür dilerim. Yarın için plan yapalım ama bugün biraz seninle konuşmak istiyorum.”
Bu konuşma bütün sorunlarını çözmedi. Yine de ikisinin de birbirlerine yaklaşmasını sağladı.
Çünkü aşk, bir daha asla hata yapmamak değildir. Hata yaptığımızda savunmaya geçmeden dinleyebilmek, sorumluluk alabilmek ve gerektiğinde davranışlarımızı değiştirebilmektir.
Peki aşk, sevdiğimiz insanın hayallerini desteklemek midir? Ya da bunu yaparken kendi ihtiyaçlarımızı korumak da sevginin bir parçası mıdır?
Bence bu iki sorunun cevabı birbirine zıt olmak zorunda değil.
Bir insanı sevmek, onun kendi hayatını yaşamasına izin vermek kadar, o hayatın içinde kendimize de yer olup olmadığını dürüstçe konuşabilmektir.
6. Bölüm: Her Özlem Aşk, Her Bağlılık Sevgi midir?
Ece başka şehre taşındıktan birkaç ay sonra Deniz kendisini beklemediği bir ruh hâlinin içinde buldu.
Eve geldiğinde sessizlik vardı. Birlikte yemek hazırlamıyor, hafta sonları kitapçıları dolaşmıyor, akşamları gün içinde yaşadıklarını yüz yüze anlatamıyordu.
Deniz, Ece'yi özlüyordu.
Fakat zamanla kendisine şu soruyu sormaya başladı: Ece'yi mi özlüyordu, yoksa onunla birlikte yaşadığı düzeni mi?
Bu sorudan korktu. Çünkü aşkının gerçekliğini sorguluyormuş gibi hissetti.
Bir gece eski mesajlarını okudu. İlk buluşmalarını, birlikte seçtikleri evi, uzun yürüyüşlerini hatırladı. Sonra daha zor zamanları düşündü. Tartışmalarını, birbirlerini anlamakta zorlandıkları günleri, bazı konularda uzlaşamadıklarını...
Ece'yi yalnızca güzel anları için sevmiyordu. Onun kendisinden farklı düşünmesini, bazen kendisine itiraz etmesini ve dünyaya başka açılardan bakmasını da seviyordu.
Ama bu sevginin içinde alışkanlık da vardı. Özlem de vardı. Birlikte yaşama arzusuyla karışan yalnızlık da...
Bütün bu duygular aynı anda var olabilirdi.
İnsan bazen birini sevdiği için özler. Bazen alıştığı düzeni kaybettiği için. Bazen yalnızlıktan korktuğu için bir ilişkinin sürmesini ister. Bazen de bütün bunları yaşarken karşısındaki insanın iyiliğini gerçekten önemser.
Bu duyguları birbirinden ayırmak her zaman kolay değildir.
Özellikle günümüzde aşk, kimi zaman yoğun mesajlaşmalarla, sürekli ilgi görmekle, kıskançlıkla veya bir insanın aklından hiç çıkmamasıyla ölçülüyor. Oysa birini sürekli düşünmek, onunla sağlıklı bir ilişki kurabildiğimizin garantisi değildir.
Yoğun heyecan, belirsizlik ve özlem aşkın bir parçası olabilir. Ancak sürekli kaygı duymak, karşı tarafın her hareketini kontrol etmek veya kendimizi kanıtlamak zorunda hissetmek, tek başına sevginin derinliğini göstermez.
Deniz bu konuda Ece'yle konuştu.
“Bazen seni çok özlediğim için seni sevdiğimi düşünüyorum. Sonra kendime bunun yeterli olup olmadığını soruyorum.”
Ece bir süre sessiz kaldı.
“Ben de seni özlüyorum. Ama bence mesele birbirimizi ne kadar özlediğimiz değil. Bir araya geldiğimizde nasıl insanlar olduğumuz, birbirimize nasıl davrandığımız ve ayrı olduğumuzda birbirimizin hayatına nasıl baktığımız da önemli.”
“Belki de biz aşkı öğrenirken yalnızca nasıl seveceğimizi değil, nasıl sevmemiz gerektiği konusunda bize öğretilenleri de sorgulamalıyız.”
Ece gülümsedi.
“Bence asıl mesele de bu. Bize öğretilenleri bütünüyle reddetmek değil, hangilerinin bize iyi geldiğini anlayabilmek.”
Peki sizce toplumun erkeklere ve kadınlara yüklediği roller, aşkı gerçekten yaşamamızı zorlaştırıyor mu? Yoksa sorun, bu rolleri değişmez kurallar gibi görmemizde mi?
4. Bölüm: Birlikte Olmak, Aynı Olmak Demek Değildir
Aradan iki yıl geçti.
Deniz ve Ece artık birbirlerinin alışkanlıklarını biliyordu. Deniz sabahları kahvesini şekersiz içerdi. Ece yağmurlu havalarda yürümeyi severdi. Deniz bir sorunla karşılaştığında önce seçenekleri sıralardı. Ece ise karar vermeden önce, alınacak kararın insanları nasıl etkileyeceğini düşünürdü.
Bu farklılıklar zaman zaman onları tamamlıyor, zaman zaman da karşı karşıya getiriyordu.
Bir gün birlikte yaşamak için ev aramaya karar verdiler.
Deniz, bütçeyi çıkardı. İş yerlerine ulaşım sürelerini hesapladı, kiraları karşılaştırdı ve olası masrafları listeledi. Ona göre doğru ev, ihtiyaçları karşılayan ve geleceklerini zorlaştırmayacak bir evdi.
Ece ise evlerin bulunduğu mahalleleri gezmek istedi. Komşuların nasıl insanlar olduğunu, çevrede yürüyüş yapılabilecek yerler bulunup bulunmadığını, evin gün ışığını ve orada kendilerini nasıl hissedeceklerini merak ediyordu.
Deniz ilk başta bu yaklaşımı gereksiz ayrıntılar olarak gördü.
“Bütçemize uyan üç ev bulduk. Neden hepsini tekrar tekrar gezelim?”
Ece cevap verdi:
“Çünkü bir ev yalnızca kira ödediğimiz bir yer değil. Hayatımızı geçireceğimiz bir yer. İçinde nasıl hissedeceğimiz de önemli.”
Deniz itiraz etmek üzereydi ama sustu.
Sonra birlikte iki ev daha gezdiler. Bütçelerine uygun görünen evlerden birinin oldukça karanlık olduğunu, diğerinin ise akşamları çok gürültülü bir sokakta bulunduğunu fark ettiler.
Sonunda daha önce listelerinde olmayan bir evi seçtiler. Bu ev, Deniz'in hesapladığı bütün ölçütleri karşılamıyordu ama Ece'nin önemsediği birçok özelliğe sahipti. Üstelik kira ve ulaşım konusunda da kabul edilebilir bir seçenekti.
Deniz, kararın yalnızca hesap yaparak verilemeyeceğini görmüştü. Ece de duygusal beklentilerin bütçeden ve pratik koşullardan bağımsız düşünülemeyeceğini anlamıştı.
Bu olaydan sonra aralarında küçük bir kural geliştirdiler: Büyük kararlar alırken önce her biri kendi açısından önemli olan noktaları anlatacak, sonra ortak bir çözüm arayacaklardı.
Bazen Deniz'in planı ağır basacak, bazen Ece'nin gözden kaçırılmaması gereken ayrıntıları kararı değiştirecekti.
Fakat her zaman aynı fikirde olmayacaklardı.
Çünkü sevgi, iki insanın tek bir kişiliğe dönüşmesi değildir. Birbirlerinin farklılıklarını anlamaları, gerektiğinde uzlaşmaları ve uzlaşamadıklarında bile birbirlerine saygı göstermeleridir.
Birini sevmek, her düşüncesini doğru bulmak anlamına gelmez. Hatta bazen onu gerçekten sevdiğimiz için yanlış olduğunu düşündüğümüz bir şeye itiraz ederiz.
Burada önemli olan, itiraz ederken karşımızdakini küçümsememek ve farklı düşünmeyi sevgisizliğin kanıtı olarak görmemektir.
5. Bölüm: Aşkın Sınandığı Gece
Hayat, insanların birbirlerine ne kadar âşık olduklarını anlamak için her zaman büyük felaketler hazırlamaz. Bazen küçük bir yanlış anlaşılma, bazen ertelenmiş bir konuşma, bazen de aylarca biriktirilen kırgınlıklar ilişkinin gerçek yüzünü ortaya çıkarır.
Deniz ve Ece için sınav, Ece'nin başka bir şehirde iş teklifi almasıyla başladı.
Teklif, Ece'nin yıllardır istediği bir alanda çalışmasına olanak sağlayacaktı. Daha fazla sorumluluk alacak, mesleki açıdan ilerleyecek ve uzun zamandır gerçekleştirmek istediği bir projede yer alacaktı.
Ancak yeni iş başka bir şehirdeydi.
Ece haberi aldığında heyecanlandı. Sonra Deniz'i düşündü. Birlikte kurdukları hayat, seçtikleri ev ve geleceğe ilişkin planları vardı.
Deniz haberi öğrendiğinde önce hesap yapmaya başladı.
“Şehirler arası ulaşımı inceleyelim. Belki belirli günlerde gidip gelebilirim. Benim işimde uzaktan çalışma ihtimali de var. Olmazsa bir yıl sonra başka seçenekleri değerlendiririz.”
Ece onu dinledi ama yüzündeki ifade değişmedi.
“Bütün bunları düşündüğün için mutluyum,” dedi. “Ama önce benim ne istediğimi sormanı beklerdim.”
Deniz durdu.
“Ne istiyorsun?”
Ece gözlerini kaçırmadan cevap verdi:
“Bu işi gerçekten istiyorum. Gitmekten korkuyorum ama kalırsam ileride kendime kızmaktan da korkuyorum. Bir yandan seni kaybetmek istemiyorum. Diğer yandan seni seviyorum diye kendi hayatımla ilgili önemli bir fırsattan vazgeçmek de istemiyorum.”
Deniz'in aklından pek çok düşünce geçti. Birlikte yaşadıkları ev, akşam yemekleri, hafta sonları yaptıkları yürüyüşler, geleceğe ilişkin hayalleri...
İlk tepkisi, Ece'nin gitmemesi için bir çözüm bulmaktı. Fakat biraz sonra asıl sorunun ulaşım mesafesi olmadığını fark etti.
Ece'nin önünde önemli bir karar vardı ve Deniz bu kararı onun yerine veremezdi.
“Peki,” dedi. “Önce ne istediğini anlayalım. Sonra bu kararın ikimiz için ne anlama geldiğini konuşalım.”
O akşam saatlerce konuştular.
Ece, iş fırsatının kendisi için neden önemli olduğunu anlattı. Deniz, uzaklığın ilişkilerini nasıl etkileyeceğinden korktuğunu itiraf etti. İkisi de birbirlerini kaybetme ihtimalinden çekiniyordu ama bu korkunun onları hangi karara götürmesi gerektiğini bilmiyorlardı.
Deniz'in korkusu, Ece'yi yanında tutma isteğine dönüşebilirdi. Ece'nin özgürlük ihtiyacı da Deniz'in duygularını önemsememek anlamına gelebilirdi.
Fakat ikisi de kendi korkularını karşı tarafın sorumluluğu hâline getirmemeye çalıştı.
Sonunda Ece işi kabul etti.
İlk aylarda uzaktan ilişkiyi sürdürdüler. Görüşme günlerini planladılar, telefonla konuşmak için zaman ayırdılar ve özlediklerinde bunu birbirlerinden saklamadılar. Bazı günler her şey yolunda gitti, bazı günlerse uzaklık beklediklerinden daha ağır geldi.
Bir akşam Deniz, planladıkları görüntülü görüşmeyi kaçırdı. Önemli bir iş toplantısı uzamıştı. Ece o gün kendisini yalnız hissettiğini söylediğinde Deniz hemen takvime yeni bir görüşme eklemek istedi.
Ece bu kez gülümsedi.
“Takvime eklemek güzel ama önce üzgün olduğumu anlamanı istiyorum.”
Deniz başını salladı.
“Anlıyorum. Bugün seni beklettim ve kendini önemsiz hissetmene neden oldum. Özür dilerim. Yarın için plan yapalım ama bugün biraz seninle konuşmak istiyorum.”
Bu konuşma bütün sorunlarını çözmedi. Yine de ikisinin de birbirlerine yaklaşmasını sağladı.
Çünkü aşk, bir daha asla hata yapmamak değildir. Hata yaptığımızda savunmaya geçmeden dinleyebilmek, sorumluluk alabilmek ve gerektiğinde davranışlarımızı değiştirebilmektir.
Peki aşk, sevdiğimiz insanın hayallerini desteklemek midir? Ya da bunu yaparken kendi ihtiyaçlarımızı korumak da sevginin bir parçası mıdır?
Bence bu iki sorunun cevabı birbirine zıt olmak zorunda değil.
Bir insanı sevmek, onun kendi hayatını yaşamasına izin vermek kadar, o hayatın içinde kendimize de yer olup olmadığını dürüstçe konuşabilmektir.
6. Bölüm: Her Özlem Aşk, Her Bağlılık Sevgi midir?
Ece başka şehre taşındıktan birkaç ay sonra Deniz kendisini beklemediği bir ruh hâlinin içinde buldu.
Eve geldiğinde sessizlik vardı. Birlikte yemek hazırlamıyor, hafta sonları kitapçıları dolaşmıyor, akşamları gün içinde yaşadıklarını yüz yüze anlatamıyordu.
Deniz, Ece'yi özlüyordu.
Fakat zamanla kendisine şu soruyu sormaya başladı: Ece'yi mi özlüyordu, yoksa onunla birlikte yaşadığı düzeni mi?
Bu sorudan korktu. Çünkü aşkının gerçekliğini sorguluyormuş gibi hissetti.
Bir gece eski mesajlarını okudu. İlk buluşmalarını, birlikte seçtikleri evi, uzun yürüyüşlerini hatırladı. Sonra daha zor zamanları düşündü. Tartışmalarını, birbirlerini anlamakta zorlandıkları günleri, bazı konularda uzlaşamadıklarını...
Ece'yi yalnızca güzel anları için sevmiyordu. Onun kendisinden farklı düşünmesini, bazen kendisine itiraz etmesini ve dünyaya başka açılardan bakmasını da seviyordu.
Ama bu sevginin içinde alışkanlık da vardı. Özlem de vardı. Birlikte yaşama arzusuyla karışan yalnızlık da...
Bütün bu duygular aynı anda var olabilirdi.
İnsan bazen birini sevdiği için özler. Bazen alıştığı düzeni kaybettiği için. Bazen yalnızlıktan korktuğu için bir ilişkinin sürmesini ister. Bazen de bütün bunları yaşarken karşısındaki insanın iyiliğini gerçekten önemser.
Bu duyguları birbirinden ayırmak her zaman kolay değildir.
Özellikle günümüzde aşk, kimi zaman yoğun mesajlaşmalarla, sürekli ilgi görmekle, kıskançlıkla veya bir insanın aklından hiç çıkmamasıyla ölçülüyor. Oysa birini sürekli düşünmek, onunla sağlıklı bir ilişki kurabildiğimizin garantisi değildir.
Yoğun heyecan, belirsizlik ve özlem aşkın bir parçası olabilir. Ancak sürekli kaygı duymak, karşı tarafın her hareketini kontrol etmek veya kendimizi kanıtlamak zorunda hissetmek, tek başına sevginin derinliğini göstermez.
Deniz bu konuda Ece'yle konuştu.
“Bazen seni çok özlediğim için seni sevdiğimi düşünüyorum. Sonra kendime bunun yeterli olup olmadığını soruyorum.”
Ece bir süre sessiz kaldı.
“Ben de seni özlüyorum. Ama bence mesele birbirimizi ne kadar özlediğimiz değil. Bir araya geldiğimizde nasıl insanlar olduğumuz, birbirimize nasıl davrandığımız ve ayrı olduğumuzda birbirimizin hayatına nasıl baktığımız da önemli.”